خابور
/vâže/
لغتنامه دهخدا؛ نسخه SQL
خابور. (ع اِ) گیاهی است . (منتهی الارب ).
خابور. (اِخ ) (آب ...) رودی است که از رأس العین خیزد. رجوع شود به نزهت القلوب چ لیدن ج ٣ ص ٢٢٦ و تاریخ غازانی ص ١٤٧ و قاموس کتاب مقدس و حدود العالم ص ٩١ و رجوع شود به فهرست ایران باستان . نام نهر بزرگی است بین رأس العین و فرات و آب این رود از چشمه های رأس العین فراهم آید و بسیاری از شهرها که این رود از آنجا گذرد بدان نام موسوم شده است . (از معجم البلدان ج ٣ ص ٣٨٣).