خاقانی | دیوان اشعار | ترکیبات | شماره ۶ - در مرثیه خاقان اعظم منوچهر پسر فریدون شروان شاه

این جان ز دام گلخن تن درگذشتنی است وین دل به بام گلشن جان برگذشتنی است ای پیر عاشقان که در این چنبری گرو چون طفل غازیانت ز چنبر گذشتنی است صبح خرد دمید در این خواب‌گاه غول بختی فرو مدار کز ایدر گذشتنی است در خشک سال مردمی از کشت‌زار دیو بردار طمع خوشه که بی‌بر گذشتنی است هر پل که بود بر دل خاصان شکست چرخ زین آبگون پل‌شکن اندر گذشتنی است طاق فلک ز زلزله صور درشکست زین طاق در شکسته سبک‌تر گذشتنی است زالی است گرگ دل که تو را دنبه می‌نهد زین دامگاه گرگ فسونگر گذشتنی است عمر تو چیست عطسه ایام جان ستان بس تن مزن که عطسه سبک درگذشتنی است بهر دوباره زادن جانت ز امهات زین واپسین مشیمه دیگر گذشتنی است تو در میان نیل و همه لاف ملک مصر زین سرگذشت بس که از آن سر گذشتنی است روزی ازین خراس بیابی خلاص جان فالی بزن به خیر که آخر گذشتنی است در ششدری و مهره به کف مانده هان و هان مهره نشاندنی و ز ششدر گذشتنی است ای بر در زمانه به دریوزه امان زان در خدا دهاد کز این درگذشتنی است خاقانیا به عبرت ناپاکی فلک بر خاک این شهنشه کشور گذشتنی است ادریس خانه گور منوچهر صفدر است عیسی‌کده حظیره خاقان اکبر است دربند چار آخور سنگین چه مانده‌ای در زیر هفت آینه خود بین چه مانده‌ای جان شهربند طبع و خرد ده کیای کون در خون این غریب نوآئین چه مانده‌ای ای بسته دیو نفس تو را بر عروس عقل تو پای‌بست بستن آذین چه مانده‌ای آمد سماع زیور دوشیزگان غیب بی‌رقص و حال چو کر عنین چه مانده‌ای زرین همای چتر سپهر است بالشت بی‌بال چون حواصل آگین چه مانده‌ای نی زر خالصی ز پی همسری جو موقوف حکم نامه شاهین چه مانده‌ای روزت صلای شام هم از بامداد زد تو در نماز دیگر و پیشین چه مانده‌ای این چرخ زهرفام چو افعی است پیچ پیچ در بند گنج و مهره نوشین چه مانده‌ای در کام افعی از لب و دندان زهر پاش در آرزوی بوسه شیرین چه مانده‌ای گر چرخ را کلیچه سیم است و قرص زر گو باش چشم گرسنه چندین چه مانده‌ای مرگ از پی خلاص تو غم‌خوار واسطه است جان کن نثار واسطه، غمگین چه مانده‌ای مرگ است چهره شوی حیات تو همچو می می‌بر کف است چهره پر از چین چه مانده‌ای خاقانیا نه تشنه دلانند زیر خاک کاریز دیده بی‌نم خونین چه مانده‌ای گر جان سگ نداری از این چرخ سنگ‌سار بعد از وفات تاج سلاطین چه مانده‌ای پنداری این سخن به اراجیف رانده‌اند یا خاصگانش در پس پرده نشانده‌اند ای خاصگان خروش سحرگه بر آورید آوازه وفات شهنشه بر آورید تابوت او که چار ملک بر کتف برند بر چار سوی مملکه یک ره برآورید این رایت نگون سر و رخش بریده دم بر غافلان هفت خطرگه برآورید اندر سکاهن شب و نیلاب آسمان نو جامه دو رنگ بهر مه برآورید هر لحظه بر موافقت جامه آه را نیلی کند در دل و آن گه برآورید خاکین رخ چو کاه به خونابه گل کنید دیوار دخمه را به گل و که برآورید از جور این سپهر که کژ چون دم سگ است چون سگ فغان زار سحرگه برآورید ای روزتان فروشده حق است اگر چو شب هنگام صبح زهره ز ناگه برآورید یا لاف رستمی مزنیدای یگانگان یا بیژن دوم را از چه برآورید ای طاق ابروان بدر آئید جفت جفت در طاق نیم خایه علی‌الله برآورید ای روز پیکران به مه چارده شبه ناخن چو ماه یک شبه ده ده برآورید سرهای ناخن از رخ و رخ از سرشک گرم چون نقش بر زر و چو زر از گه برآورید اندر سه دست ندبه زنان بر سر دو پای شیون به بام و باغ خورنگه برآورید خرگاه عیش در شکنید و به تف آه ترکانه آتش از در خرگه برآورید گر خون کنید خاک به اشک روان رواست کاین خاک خواب‌گاه منوچهر پادشاست کو آن سپه کشیدن و توران شکستنش یال یلان و گردن گردان شکستنش ز آب سنان بر آن نی چون شاخ خیزران بازار آتل ونی خزران شکستنش ز آن هندی چو آینه چین به چین و هند رایات رای و قدر قدرخان شکستنش کو آن خراج ری ز عراق آوریدنش کو آن مصاف غز به خراسان شکستنش کو رای کعبه کردن و قندیل زر زدن و آن زور دست مجلس و میدان شکستنش نقش طراز خامه توفیق بستنش مهر سجل نامه خذلان شکستنش از نیزه طاق ابروی گردون گشادنش وز حمله کرسی سر کیوان شکستنش چون خور بر اسب قله سنجان برآمدن از نعل قله قله ثهلان شکستنش از خنجر دو رویه سه کشور گرفتنش وز برچخ سه پایه دو سلطان شکستنش نی آتش از شهاب و نه قاروره از فلک از آب تیغ لشکر شیطان شکستنش بازارگان عیش و ز جام بدخش جرم بازارگان جرم و بدخشان شکستنش در حجله طرب ز پری پیکران چین ناموس نوعروس سلیمان شکستنش بر لعلشان ز گاز نهادن هزار مهر وز گاز مهر صفوت ایشان شکستنش زینسان هزار کام دل و آرزوی جان در چشم و دل بماندن و در جان شکستنش در خانه رایتش ملک الموت چون شکست سودی نداشت رایت خصمان شکستنش بر خاکش از حواری و حوران ترحم است خاکش بهشت هشتم و چرخ چهارم است شاها سریر و تاج کیان چون گذاشتی سی ساله ملک و ملک جهان چون گذاشتی پرویز عهد بودی و نوشیروان وقت ایوان سیم کرده چنان چون گذاشتی در انتظار قطره عدل تو ملک را همچون صدف گشاده دهان چون گذاشتی ناگه سپر فکندی و یادت نیامد آنک بر پهلوی زمانه سنان چون گذاشتی خط بر جهان زدی و ز خال سیاه ظلم بر هفت عضو ملک نشان چون گذاشتی از مه چهار هفته گذشت آن دو هفته ماه زیر خسوف خاک نهان چون گذاشتی ملک تو را جهان به جهان صیت رفته بود این ملک را زمان به زمان چون گذاشتی ما را چو دست سوخته می‌داشتی به عدل در پای ظلم سوخته جان چون گذاشتی این گلبنان نه دست نشان دل تواند بادامشان شکوفه فشان چون گذاشتی آسیب زمهریر دریغ و سموم داغ بر گلبنان دست نشان چون گذاشتی چشم سیاهشان گه زردآب ریختن نرگس مثال در یرقان چون گذاشتی ما را خبر ده از شب اول که زیر خاک شب با سیاست ملکان چون گذاشتی نه گنج نطق داشتی آن روز وقت نزع مهر سکوت زیر زبان چون گذاشتی دانم که کوچ کردی ازین کوچه خطر ره بر چهار سوی امان چون گذاشتی این راه غول‌دار و پل هفت طاق را تا چار سوی هشت جنان چون گذاشتی رفتی و در جهان سخن از کاروبار توست خاقانی غریب سخن یادگار توست نا روشنا چراغ هنر کز تو بازماند نا فرخا همای ظفر کز تو بازماند شد پایمال تخت و نگین کز تو درگذشت شد خاکسار تاج و کمر کز تو بازماند زرین ترنج خیمه افلاک میخ‌وار در خاک باد کوفته سر کز تو بازماند باد از پی کباب جگرهای روشنان کیوان زگال آتش خور کز تو بازماند کردت قمار چرخ مسخر به دستخون مسخش کناد دور قمر کز تو بازماند بعد از تو زر ز سکه نپذرفت هیچ نقش سکه نداد نقش به زر کز تو بازماند آن تیغ را که آینه دیدی زبان نمای دندان نگر ز شانه بتر کز تو باز ماند در کیسه‌های کان و کمرهای کوهسار خونابه باد لعل و گهر کز تو بازماند کعبه پس از تو زمزم خونین گریست ز اشک زمزم فسرده شد چو حجر کز تو بازماند خاکی دلم بدین تن چون بید سوخته راوق کناد خون جگر کز تو بازماند بر بخت من که کورتر از میم کاتب است بگریست چشم‌های هنر کز تو بازماند گر بر تو رنج خاطر من ناخجسته بود از بود من مباد اثر کز تو بازماند ور در عذاب جسم تو دل زد تظلمی بس بادش این عذاب دگر کز تو بازماند از تف آه بر لب خاقانی آبله است تب خال حسرت است مگر کز تو بازماند زین پس تو و ترحم روحانیان خلد خاقانی و عذاب سقر کز تو بازماند