خاقانی | دیوان اشعار | رباعیات | رباعی شماره ۱۲۲

دیدی که نسیم نوبهاری بوزید ما را ز بهار ما نسیمی نرسید دردا که چو گل پرده خلوت بدرید آن گل‌رخ ما پرده نشینی بگزید