خاقانی | دیوان اشعار | رباعیات | رباعی شماره ۱۳۷

معشوقه ز لب آب حیات انگیزد پس آتش تب چرا ازو نگریزد آن را که لب دم مسیحا خیزد آخر به چه زهره تب در او آویزد