خاقانی | دیوان اشعار | رباعیات | رباعی شماره ۱۴۶

رخسار تو را که ماه و گل بنده بود لشکر گه آن زلف سر افکنده بود زلفت به شکار دل پراکند آری لشکر به شکارگه پراکنده بود