خاقانی | دیوان اشعار | رباعیات | رباعی شماره ۱۶۶

خاقانی را آنکه بود سلطان هنر چون شمع بسی نشست بر کرسی زر اکنون چو چراغ است به کشتن درخور بر نطع نشسته اشک ریزان در بر