خاقانی | دیوان اشعار | رباعیات | رباعی شماره ۲۴۵

ای کرده تن و جان مرا مسکن غم در باغ دلم شکفته شد سوسن غم تا پای مرا کشید در دامن غم غم دشمن من شده است و من دشمن غم