خاقانی | دیوان اشعار | رباعیات | رباعی شماره ۲۴

آب جگرم به آتش غم برخاست سوز جگرم فزود تا صبر بکاست هرچند جگر به صبر می‌ماند راست صبر از جگر سوخته چون شاید خواست