خاقانی | دیوان اشعار | رباعیات | رباعی شماره ۲۵۹

گاهی که کنی عهد و وفا با یاران زنهار وفای عهد خود واجب دان بی‌شکر خدا مباش هرگز نفسی تا بر تو شود ابر کرم‌ها باران