خاقانی | دیوان اشعار | رباعیات | رباعی شماره ۲۷۲

پیداست که سودای تو دارم ز نهان صفرا مکن این آتش سودا بنشان دارم سر آنکه با تو در بازم سر گر هست سر منت سری در جنبان