خاقانی | دیوان اشعار | رباعیات | رباعی شماره ۳۱۲

چون مرغ دلت پرید ناگه تو که‌ای؟ چون اسب تو سم فکند در ره تو که‌ای؟ بر تو ز وجود عاریت نام کسی است چون عاریه باز دادی آنگه تو که‌ای؟