خاقانی | دیوان اشعار | رباعیات | رباعی شماره ۳۱۸

خاک ار ز رخت نور برد گه گاهی منزل به فلک برآورد چون ماهی ور سرو به قامتت رسد یک راهی بالا به زمین فروبرد چون چاهی