خاقانی | دیوان اشعار | رباعیات | رباعی شماره ۳۳۶

گر کشتنیم چنان کش از بهر خدای کز بنده شنوده باشی از روح افزای زان میگون لب و زان مژه جان فرسای مستم کن و آنگه رگ جانم بگشای