خاقانی | دیوان اشعار | رباعیات | رباعی شماره ۵۷

مرغی که نوای درد راند عشق است پیکی که زبان غیب داند عشق است هستی که به نیستیت خواند عشق است و آنچ از تو تو را باز رهاند عشق است