خاقانی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۳۸

چه کرده‌ام که مرا پایمال غم کردی چه اوفتاده که دست جفا برآوردی به نوک خار جفا خستیم نیازردم چو برگ گل سخنی گفتمت بیازردی مرا به نوک مژه غمزه تو دعوت کرد بخورد خونم و گفتا برو نه در خوردی به حق غمزه شوخ تو در رسم لیکن زمردی است مرا صبر نه ز نامردی به ره چو پیش تو باز آیم و سلام کنم به سرد پاسخ گوئی علیک و برگردی بسوختی‌تر و خشک مرا به پاسخ سرد که دید هرگز سوزنده‌ای به این سردی مرا نگوئی کاخر به جای خاقانی دگر چه خواهی کردن که کردنی کردی