خاوکه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
خاوکه . [ ک َ / ک ِ ] (اِخ ) دهی است از سنجابی شهرستان کرمانشاه واقع در ٣٥ هزارگزی جنوب کوزران و ٣ هزارگزی راه فرعی شاه آباد به گهواره . این ده در کوهستان قرار دارد و آب و هوایش سرد و سکنه اش ٢٠٠ تن است که مسلمان اند و بلهجه ٔ کردی و فارسی سخن می گویند. آب آنجا از چشمه و محصول آن غلات و حبوبات دیم و لبنیات و شغل اهالی گله داری و جزئی زراعت و راه آنجا مالرو است ودر تابستان می توان به آنجا اتومبیل برد. در زمستان اکثر سکنه ٔ آن برای تعلیف احشام خود را به گرمسیرحدود نفت شاه می برند. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ٥).