خاچک
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
خاچک . [ چ َ ] (اِخ ) نام سابق دهکده ای که امروز آن راحبیب آباد (در کنار چشمه آب ) گویند. (سفرنامه ٔ رابینو ص ٢٨ و ١٠٨ بخش انگلیس ). و رجوع به حبیب آباد شود.
خاچک . [ چ َ ](اِخ ) دهی است از دهستان توابع کجور بخش مرکزی شهرستان نوشهر واقع در ٤ هزارگزی جنوب باختری کجور. محلی است کوهستانی و سردسیر و سکنه ٔ آن ٤٠٠٠ تن . مذهبشان شیعه و زبانشان گیلکی و فارسی و آب آنجا از چشمه و رودخانه ٔ محلی . محصولات آنجا غلات و لبنیات و ارزن است و شغل اهالی زراعت و گله داری است . عده ای از اهالی آنجا در زمستان بشغل خبازی در طهران اشتغال دارند. راه آنجا مالرو است . (از فرهنگ جغرافیائی ایران ج ٣).