خاک آلودن

خاک آلودن . [ دَ ] (مص مرکب )آغشتن بخاک . ◄ در خاک خفتن : گر ز خاک آلودنت آسوده میگردند خلق تن بخاک تیره ده آسایش دلها طلب . صائب تبریزی .