خباثت

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

خباثت . [ خ َ / خ ِ ث َ ] (ع اِمص ) پلیدی . ناپاکی . (ناظم الاطباء) (از ترجمان عادل بن علی ) (دهار) : سخن چون زر پخته بی خبائث گردد و صافی چو او را خاطر دانا به اندیشه بپالاید. ناصرخسرو. ◄ بدکاری . بدعملی . ◄ بدذاتی . بدجنسی . ◄ بی آبرویی . بی شرفی . ◄ حقارت . پستی . ◄ نجاست . (از ناظم الاطباء). رجوع به خباثة شود.

مترادف‌ها و واژه‌های مرتبط

بدجنسی، بدسرشتی، بدنهادی، پست‌فطرتی، پلیدی، شرارت،بدجنس شدن، بدطینت گشتن، پلیدشدن،پلیدی، ناپاکی