خبازی نیشابوری

خبازی نیشابوری . [ خ َب ْ با ی ِ ن ِ ] (اِخ ) نام یکی از شعرای متقدم و از شاعران دوران سامانی است . در مجمع الفصحاء جلد اول شرح حال او چنین آمده است : «از استادان قدیم و سخنگویان زمان آل سامان، در نظم سخن پارسی متفرد و معاصر استاد عماره ٔ مروزی و ابوالمؤید بلخی و رودکی و کسائی و دقیقی و اعجمی و طخاری و جویباری و ابوالعباس بن عباس رنجی و ابوالمثل بخاری و بنت کعب قزداری و شهید بلخی و دیگران بوده از اشعارش چیزی در میان نمانده و وفاتش در سنه ٔ ٣٤٢ هَ . ق . این دو بیت از اوست : می بینی آن دو زلف که بادش همی برد گویی که عاشقی است که هیچش قرار نیست یا نه که دست حاجب سالار لشکر است کز دور مینمایدکامروز بار نیست . (از مجمع الفصحاء چ ١ ج ١ ص ٩).