خبث

(خ َ بَ) [ ع. ] ۱- (اِمص.) پلیدی، نجاست. ۲- (اِ.) جرمی که از فلزات پس از گ د اختن آن‌ها در کوره باقی ماند. ۳- چیزی که از آن فایده‌ای برده نشود.

(خُ) [ ع. ] (اِمص.) ۱- پلیدی، ناپاکی. ۲- بدذاتی، بدسرشتی.