خبیز
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
خبیز. [ خ ُب َ ی ْ ] (ع اِ) نباتی است که بگردش آفتاب می گردد، برگ آن عریض و ثمره ٔ آن مستدیر و آن نوعی از ملوخیه است . خبازی . (از متن اللغة)(معجم الوسیط) (منتهی الارب ). رجوع به خُبازی ̍ شود.
خبیز. [ خ َ ] (ع اِ) نان پخته شده . ◄ ثرید. (از منتهی الارب ) (متن اللغة) (ناظم الاطباء).