خجر
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
خجر. [ خ ِ ج ِرر ] (ع ص ) بسیارخوار. بسیارخورنده . (از منتهی الارب ) (از متن اللغة).ج، خِجِرّون . ◄ بددل . (از منتهی الارب ). جبان و روگردان از جنگ . (از متن اللغة). ج، خجرون .
خجر. [ خ َ ج َ ] (ع ص ) بوی قسمتهای پایین بدن . بوی مقعد. ◄ بدبویی سعال . (از منتهی الارب ). بدبویی سرفه . (از ناظم الاطباء). ◄ صدای آب بر دامن کوه . (از اقرب الموارد).