خجوله
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
خجوله . [ خ ِ ج َ / جو ل َ / ل ِ ] (اِ) آبله را گویند که بسبب کار کردن یاسوختن و راه رفتن در دست و پا و اعضا بهم رسد. (از برهان قاطع) (ناظم الاطباء) (آنندراج ) (فرهنگ ضیاء) (فرهنگ شعوری ج ١ ورق ٣٩٠). تاول . (فرهنگ جهانگیری ).