خداجو
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
خداجو. [ خ ُ ] (نف مرکب ) خداجوی . طالب خدا. (آنندراج ). موحد. دیندار. (از ناظم الاطباء) : چند جویی خدای را خداجو من خدا من خدا من خدایم . ادیب نیشابوری .
فرهنگ املایی واژهدان
واژه ثبتشده در فرهنگ املایی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
خداجو. [ خ ُ ] (نف مرکب ) خداجوی . طالب خدا. (آنندراج ). موحد. دیندار. (از ناظم الاطباء) : چند جویی خدای را خداجو من خدا من خدا من خدایم . ادیب نیشابوری .
فرهنگ املایی واژهدان
واژه ثبتشده در فرهنگ املایی