خدای بین

خدای بین . [ خ ُ ] (نف مرکب ) خدابین . آنکه خدای بین است . آنکه در امور توجه بخدای دارد. دیندار. آنکه بیک چشم زدن غافل از خدای نباشد. مقابل خودبین : وآن کس کو نیست خویشتن بین معصوم خدای بین شمارش . خاقانی . نظر خدای بینان ز سر هوا نباشد سفر نیازمندان ز سر خطا نباشد. سعدی (طیبات ). ♦ امثال : هیچ خودبین خدای بین نبود . (یادداشت بخط مؤلف ).

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی