خدای ترس

خدای ترس . [ خ ُ ت َ ] (نف مرکب ) خداترس . آنکه از خدای ترسد. آنکه از خدا بیم دارد. کنایه از متقی و پرهیزگار : جمشید در اول پادشاهی سخت عادل و خدای ترس بود. (نوروزنامه ٔ خیام ). ♦ خدای ناترس ؛ آنکه از خدای نترسد. بی ایمان . بی دین . ناپرهیزگار. ♦ ناخدای ترس ؛ خدای ناترس : ای ناخدای ترس مشو آینه پرست رنج دلم مخواه و منه دل بر آینه . خاقانی . صبرم دهد خدای که آن ناخدای ترس مست است و بی ملاحظه بیداد می کند. ملا شانی (از آنندراج ).

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی