خدای خوان

خدای خوان . [ خ ُ خوا / خا ] (نف مرکب ) آنکه خدای را طلبد. آنکه خدای تعالی را خواند : دامن ز پای برگیر ای خوبروی خوشخو تا دامنت نگیرد دست خدای خوانان . سعدی (طیبات ). ◄ (اِ مرکب ) کنایه از انگشت شهادت . انگشت سبابه : از ناله ٔ من رقیب در گوش انگشت خدای خوان نهاده . خاقانی .