خدره
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(خُ رِ) (اِ.)<BR>۱- ریزه و خرده.<BR>۲- شرارة آتش.<br>
فرهنگ فارسی معین
(خُ رِ) (اِ.) ۱- ریزه و خرده. ۲- شراره آتش.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
خدره . [ خ َ دِ رَ ] (ع ص، اِ) خرمای نارسیده که از درخت افتد. (از ناظم الاطباء)(از منتهی الارب ) (از لسان العرب ). ◄ مؤنث خَدِر. (از اقرب الموارد). رجوع به خدر شود. ◄ (ع ص ) نعت است مر عضوی یا حسی که بخواب رفته . (منتهی الارب ). یقال : اعضاء خدره ؛ عضوهای بخواب رفته . (از منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). ◄ نعت است شب تاریک را. یقال : لیل خدره ؛ شب تاریک . ◄ نعت است شب نمناک را. (از منتهی الارب ).
خدره . [ خ ُ رَ ] (ع اِ) تاریکی سخت . (ناظم الاطباء) (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد) (از متن اللغة) (از تاج العروس ) (از للسان العرب ).
خدره . [ خ ُ رَ ] (اِخ ) نام ماده خری . (از منتهی الارب ) (از ناظم الاطباء).