خذامی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
خذامی . [ خ ِ ] (ص نسبی ) منسوب به خذام .
خذامی . [ خ ِ ] (اِخ ) ابراهیم بن محمدبن ابراهیم فقیه نیشابوری، مکنی به ابواسحاق . وی از کوچه ٔ خذام است و از محدثان زمان بود و مذهب ابوحنیفه داشت . (از معجم البلدان ).
خذامی . [ خ ِ ی ی ] (اِخ ) ابراهیم بن ابوبشر، وی برادر ابراهیم بن محمد خذامی است . او از عده ٔ کثیری در عراق و خراسان حدیث شنید و احمدبن شعیب بن هارون شعبی از او روایت حدیث دارد. (از معجم البلدان ).