خذاندی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
خذاندی . [ خ ُ ] (ص نسبی ) منسوب به خذاند. رجوع به خذاند شود.
خذاندی . [ خ ُ ] (اِخ ) احمدبن محمد مطوعی خذاندی از راویانست . بعضی اورا محمدبن احمد نام برده اند و از عتیق بن ابراهیم بن شماس سمرقندی نقل حدیث کرد و ابومحمد باهلی از او حدیث دارد، ولی باهلی از کذبانست . (از معجم الوسیط).