خرخره
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(خِ خِ رِ) (اِ.) (عا.) گلو، حنجره. ؛تا ~ زیر قرض بودن کنایه از: بسیار مقروض بودن.<br>
فرهنگ فارسی معین
(خِ خِ رِ) (اِ.) (عا.) گلو، حنجره. ؛تا ~ زیر قرض بودن کنایه از: بسیار مقروض بودن.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
خرخره . [ خ ِ خ ِ رَ / رِ ] (اِ) حلق . حلقوم . نای . گلو. قصبةالریه در تداول عوام . (یادداشت بخط مؤلف ). ♦ تا خرخره در قرض بودن ؛ بسیار قرض داشتن .
خرخره . [ خ َ خ َ رَ / رِ ] (اِ) شانه ٔ اسپ را گویند. (آنندراج ) (ناظم الاطباء).
خرخره . [ خ ُ خ ُ رَ ] (اِخ ) نام تیره ای است از ایل کلهر به کردستان . (از جغرافیای سیاسی کیهان ص ١٦٢).