خرخری

خرخری . [ خ َ خ َ ] (حامص مرکب ) حالت و رفتار خر گرفتن . حالت نفهمیدگی ولی غیرواقعی . حالت کودنی غیرحقیقی : از پی رد و قبول عامه خود را خر مساز زآنکه نبود کار عامه جز خری یا خرخری . سنائی . ♦ خود را بخرخری زدن ؛ کنایه از تجاهل کردن . خود را بنفهمیدگی زدن .

خرخری . [ خ ِ خ ِ ری ی ] (ع ص نسبی ) ضعیف، منه : ساق خرخری ؛ ای ساق ضعیف و ناتوان . (از منتهی الارب ).