خرم بهشت

خرم بهشت . [ خ ُرْ رَ ب ِ هَِ ] (اِ مرکب ) بهشت خرم . بهشتی که خرم است . مقصود بهشت معهود است : اگر زو شناسی همه خوب و زشت بیابی بپاداش خرم بهشت . فردوسی . بکوشش بجوییم خرم بهشت خنک آنکه جز تخم نیکی نکشت . فردوسی . بشادی یکی نامه پاسخ نوشت چوروشن بهار و چو خرم بهشت . فردوسی . بیاراست ایوان چو خرم بهشت می و مشک و عنبر بهم درسرشت . فردوسی . رسانند ما را بخرم بهشت رهانند از دوزخ تنگ و زشت . نظامی .