خرما

(خُ) [ په. ] (اِ.) درختی است از تیرة گرمسیری دارای میوه‌ای گوشت دار با هستة سخت و پوست نازک، بسیار شیرین و خوش طعم.<br>

(خُ) [ په. ] (اِ.) درختی است از تیره گرمسیری دارای میوه‌ای گوشت دار با هسته سخت و پوست نازک، بسیار شیرین و خوش طعم.

خرما. [خ ُ ] (اِخ ) نام ناحیتی است به شمال و چون از ساری بنارنج باغ رویم و بعد از آن از پل تجن راه امامزاده عباس پیش گیریم پس از گذشتن از نکا و نارنج باغ و داغمرز و میان به قلعه ٔ پلنگان می رسیم، بعد به گواسل خواهیم رفت و با عبور از تنگه ٔ مقیمی به گوکله شور. در این نواحی است للّه و نگه و خرما که از خرما تا سرتوک ٤ میل راه است . (از مازندران و استراباد رابینو).

خرما. [ خ ُ ] (اِخ ) دهی است جزء دهستان سیاهکل بخش سیاهکل دیلمان شهرستان لاهیجان، واقع در ١٨هزارگزی جنوب خاوری سیاهکل . این ده جلگه، معتدل و مرطوبست . آب آن از چشمه ٔ محلی و محصول آنجا برنج، چای، عسل و لبنیات می باشد. شغل اهالی زراعت و گله داری و شال بافی . راه آن مالرو است . (از فرهنگ جغرافیائی ایران ج ٢).

خرما. [ خ ُرْ رَ ] (اِ صوت ) خوشا. بس خوش . (یادداشت بخط مؤلف ) : حبذا باد شمال و خرما بوی بهار. فرخی . خوشا و خرما وقت حبیبان ببوی صبح و بانگ عندلیبان . سعدی . خوشا و خرما آن دل که هست از عشق بیگانه که تا من آشنا گشتم دل خرم نمی بینم . سعدی . خرما دور وصالی و خوشا درد دلی که بمعشوق توان گفت و مجالش دارند. سعدی .