خزوبز

خزوبز. [ خ َزْ زُ ب َزز ] (اِ مرکب، از اتباع ) کنایه از لباس خوب و سر و سامان مرتب : ببازارگانی برفتن ز جز یکی کاروان دارم از خزوبز. فردوسی . در میان خزوبز مر خاک را پنهان که کرد جز تو کز خاکی سرشته خفته در خزوبزی . ناصرخسرو. آزر بتگر تویی کز خزوبز تنت چون بت پر ز نقش و آزر است . ناصرخسرو. تو در خزوبز بزیر طارم خویشانت برهنه و پریشان . ناصرخسرو.