خسان

خسان . [ خ ُس ْ سا ] (ع اِ) آن ستارگانی که هرگز غروب نکنند چون جدی و بنات النعش و فرقدان ومانند آن . (از ناظم الاطباء) (یادداشت بخط مؤلف ).

خسان . [ خ َ ] (اِ) فرومایگان . (آنندراج ). ج ِ خس . رجوع به خس شود : زین خسان خیر چه جوئی چو همی بینی که بترب اندر هرگز نبود روغن . ناصرخسرو. می بگفتی راستی گر از زیان این خسان عاقلان را گوش کردن قول من یاراستی . ناصرخسرو. گفت بگذار ترهات خسان رو به بی بی سلام ما برسان . سنائی . از خسان همت کسان مطلب که رخ و پیل کار شه نکنند. خاقانی .