خست

(خِ سَّ) [ ع. خسة ] (اِمص.)<BR>۱- پستی، فرومایگی.<BR>۲- تنگ چشمی.<br>

(خِ سَّ) [ ع. خسه ] (اِمص.) ۱- پستی، فرومایگی. ۲- تنگ چشمی.

خست . [ خ َ ] (اِخ ) ناحیتی بوده است از بلاد فارس نزدیک دریا. (از یاقوت در معجم البلدان ) : خوار باد و خسته دل بدخواه جاه و دولتش گر به بغداد است و ری یا در طخارستان وخست . سوزنی .

خست . [ خ ُ ] (اِ) قرار. آرام . (از ناظم الاطباء) (از برهان قاطع). ◄ آستین جامه . (از ناظم الاطباء) (از برهان قاطع).

خست . [ خ ِس ْ س َ ] (ع اِمص ) خساست . لئامت . فرومایگی . نامردی . فروده . (از ناظم الاطباء). ناکسی . (زمخشری ). پستی . دنائت . حقارت . رذالت . وغادت . (یادداشت بخط مؤلف ) : شعر در نفس خویش هم بد نیست ناله ٔ من ز خست شرکاست . ظهیر فاریابی . ◄ (مص ) بخیلی کردن . امساک کردن . ممسک بودن : مالی بمشقت فراهم آرند و به خست نگاه دارند. (گلستان سعدی ). مالداری را شنیدم ... ظاهر حالش بنعمت دنیا آراسته و خسّت نفس جبلی در وی همچنان متمکن که ... (گلستان سعدی ).

خساست، بخل، صرفه‌جویی غلط، لئامت سیاست پولی انقباضی پستی، دنائت، فرومایگی، رذالت، حقارت، شرارت، نادرستی امساک، عدم‌استفاده، صرفه‌جویی، امساک، اعتدال

کنسی، چشم تنگی