خسته‌جگر

خسته جگر. [ خ َ ت َ / ت ِج ِ گ َ ] (ص مرکب ) با جگر مجروح . بسیار غمگین . بسیارملول . سخت غمناک . سخت دل ناشاد. دل ریش : چو شیر ژیان اندر آمد بسر بژوبین پولاد خسته جگر. فردوسی . که سالار ما باد پیروزگر همه دشمن شاه خسته جگر. فردوسی . بایوان همی بود خسته جگر ندید اندران سال روی پدر. فردوسی . نهانی ز سودابه ٔ چاره گر همی بود پیچان و خسته جگر. فردوسی . عزیزتر ز تو بر من در این جهان کس نیست عزیز بادی و خصم تو خوار و خسته جگر. فرخی . بدرگه ملک مشرق هرکه را دیدم نژند و خسته جگر دیدم و دل اندر وای . فرخی . همه در انده من سوخته دل همه در حسرت من خسته جگر. فرخی . عشق با من سفری گشت و بماند مونس من بحضر خسته جگر. فرخی . پیش زلفت چو کبک خسته جگر زیر چنگال باز می غلطم . خاقانی . خواجه زاده ٔ ما و ما خسته جگر حیف نبود کو رود جای دگر. مولوی . ندانم از من خسته جگر چه می خواهی دلم به غمزه ربودی دگر چه میخواهی . سعدی (بدایع).

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی