خسروپرست

خسروپرست . [ خ ُ رَ / رُو پ َ رَ ] (نف مرکب ) مطیع و فرمان بردار خسرو. پادشاه پرست . (از ناظم الاطباء) (از آنندراج ) : یکی کهتری باشدش دوردست سواری سرافراز و خسروپرست . فردوسی . همه پهلوانان خسروپرست برفتند از ایوان بسالار مست . فردوسی . ز دهقان و از مرد خسروپرست به گیتی سوی بد میازیددست . فردوسی . بخوانی مرا بر تو باشد شکست که یزدان پرستم نه خسروپرست . فردوسی . درآمد خروشی ز جای نشست از آن نامداران خسروپرست . فردوسی . نهفته مرا گنج آگنده هست همان نامداران خسروپرست . فردوسی . چون این هر سه زینگونه آری بدست سپه ساز گردان خسروپرست . (گرشاسب نامه ). هزار از بزرگان خسروپرست تکوک بلورین و بالغ بدست . (گرشاسب نامه ). که آن مهربان ماه خسروپرست به اقبال شه عطسه ٔ داور است . نظامی .