خسقی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
خسقی . [ خ َ س َ ] (ص نسبی ) جامه برنگ گل کافشه : فلک مفرش خود خسقی شفق دار است برای استر صوف و حبر اخضر ما . نظام قاری . برق والا و شعله ٔ خسقی از ته جامه ها زبانه زدند. نظام قاری . ابر کرباس و شفق خسقی و سامست سمور صبح قاقم شمر و حبر پر از موج بهار. نظام قاری .