خشب

(خَ شَ) [ ع. ] (اِ.) چوب، چوب خشک.<br>

(خَ شَ) [ ع. ] (اِ.) چوب، چوب خشک.

خشب . [ خ ُ ش ُ ] (ع اِ) ج ِ خَشَب . رجوع به خشب شود: و اذا رایتهم تعجبک اجسامهم و ان یقولوا تسمع لقولهم کانهم خشب مسندة یحسبون کل صیحةعلیهم هم العدو فاحذرهم قاتلهم اﷲ انی یُؤْفَکون . (قرآن ٤/٦٣). ◄ ج ِ خشیب . (منتهی الارب ).

خشب . [ خ َ ش ِ ](ع ص ) عیش ناخوش آینده ٔ ناپسند. (منتهی الارب ) (از تاج العروس ) (از لسان العرب ). ◄ دراز درشت اندام برهنه استخوان در کمال سختی . (منتهی الارب ).

خشب . [ خ ُ ش ُ ] (اِخ ) وادیی است بر یکشبه راه از مدینه ٔ منوره .این نقطه را ذوخشب نیز می گویند. (از منتهی الارب ).