خشودن
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(خُ یا خَ دَ) (مص م.) بریدن شاخههای زیادی درخت.<br>
فرهنگ فارسی معین
(خُ یا خَ دَ) (مص م.) بریدن شاخههای زیادی درخت.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
خشودن . [ خ ُ دَ ] (مص ) پیراستن و شاخهای زیادتی درخت را بریدن . (از برهان قاطع) (از ناظم الاطباء) (از آنندراج ). تمرید؛ خشودن و برگ دور کردن از درخت . خضد؛ خشودن خار درخت را و بریدن . قلف ؛ خشودن . (منتهی الارب ). ◄ مجازاً تنریه کردن و تبرئه کردن . (یادداشت بخط مؤلف ).