خشی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
خشی . [ خ َ ] (اِ) چیزی که سفیدی آن بینهایت باشد یعنی سپید سپید. (برهان قاطع) (ناظم الاطباء). ◄ خشینه، سیاه تیره رنگ و به کبودی مایل . (برهان قاطع) (ناظم الاطباء).
خشی . [ خ َ شی ی ] (ع اِ) گیاه خشک . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد) (از تاج العروس ).
خشی . [ خ َش ْی ] (ع ص ) هراسان . ترسان . (منتهی الارب ) (از لسان العرب ) (از تاج العروس ) (اقرب الموارد). ◄ (اِ) گیاه خشک . (ناظم الاطباء).