خط و خال

خط و خال . [ خ َطْ طُ ] (ترکیب عطفی، ص مرکب ) مخطط. دارای خطوط و خالها. منقش . ◄ (اِ مرکب ) خال صورت و موی تازه بر روی دمیده : به بیداریش فتنه بر خط و خال بخواب اندرش پای بند خیال . سعدی . ای دردمند مفتون بر خط و خال موزون قدر وصالش اکنون دانی که در فراقی . سعدی . جهان چون خط و خال و چشم و ابروست که هر چیزی بجای خویش نیکوست . شیخ محمود شبستری . شیوه و ناز تو شیرین خط و خال تو ملیح چشم و ابروی تو زیبا قد و بالای تو خوش . حافظ. ♦ خوش خط و خال ؛ آنکه ظاهر آراسته دارد. کنایه از آدمی خوش ظاهر و بد باطن . ♦ مار خوش خط و خال ؛ ماری که نقش و گل و بوته ٔقشنگ بروی پوست دارد. ◄ کنایه از آدم خوش ظاهر و بد باطن . انسان فتنه جو.