خطابت
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(خَ بَ) [ ع. خطابة ]<BR>۱- (مص ل.) خطبه خواندن.<BR>۲- (اِمص.) سخنرانی.<br>
فرهنگ فارسی معین
(خَ بَ) [ ع. خطابه ] ۱- (مص ل.) خطبه خواندن. ۲- (اِمص.) سخنرانی.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
خطابت . [ خ َ / خ ِ ب َ ] (از ع، اِمص ) املاء و تلفظ فارسی زبان است در کلمه ٔ «خطابه » که عربی است . رجوع به خطابه در این لغت نامه شود.