خفش
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
خفش . [ خ َ ] (ع مص ) انداختن چیزی . (منتهی الارب ) (از تاج العروس ) (از لسان العرب ) (از اقرب الموارد).
خفش . [ خ ُ ] (ع ص، اِ) ج ِ اخفش و خفشاء. (منتهی الارب ) (از تاج العروس ) (از لسان العرب ) (از اقرب الموارد).
خفش . [ خ َ ف َ ] (ع اِ) خردی چشم . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). ◄ علتی بی درد در پلکهای چشم . ◄ علتی که بشب بهتر بیند تا بروز و در ابر تا روز صاف بی ابر. (ناظم الاطباء). بیماریی در چشم و آن رقیق و ضعیف بودن قرنیه و عنبیه باشدکه نور در هر دو فروشود و پیش بعضی اطباء ضعف بینائی با نم و تری مژه . روزکوری . (یادداشت بخط مؤلف ).