خلأ

خلا. [ خ َ ] (ع مص ) فروخفتن ناقه بی علتی . منه : خلات الناقة. ◄ حرونی کردن ناقه و نگذاشتن جای را. (منتهی الارب ) (از تاج العروس ) (از لسان العرب ). بعضی ها حرونی کردن جمل را نیز خلا می گویند، ولی بعضی دیگر آنرا خاص ناقه می دانند.

خلا. [ خ َ ] (ع حرف ) حرف استثنا بمعنی جز. (منتهی الارب ) (از تاج العروس ) (از لسان العرب ).

خلا. [ خ َ /خ ِ ] (از ع، اِ) آب دست جای . پای خانه . مبرز. کاراب . بیت الخلا. فرناک . آشیگاه . (ناظم الاطباء). مبال . متوضاء. آبخانه . (یادداشت بخط مؤلف ). ◄ جای خالی . (ناظم الاطباء). خلوتگاه . ◄ پنهان . ضد ملا. نقیض آشکار. (یادداشت بخط مؤلف ) : وی (حصیری ) در مهد از باغ می آمد... آشامیده و از آن ... در خلا بمشهد بسیار مردم غلامان را فرموده تا بزد. (تاریخ بیهقی ). دمنه ... در خلا پیش شیر رفت . (کلیله و دمنه ). نه همی فرصتیست باید جست گر خلا باشد ار ملا باشد. مسعودسعدسلمان . گر روز من ثنا کنمش بر ملا بنظم در شب همی به نثر دعا بر خلا کنم . مسعودسعدسلمان . خدمت خاصة سلطان بخلا و بملا. مسعودسعدسلمان . گفت خاتون را بسی شوهر که تو بازپرس اندر خلا احوال او. مولوی .

ونگی، تهیگی، پوچی

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی