خلاق
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
خلاق . [خ ِ ] (ع مص ) مخالقة. (منتهی الارب ) (از تاج العروس ) (از لسان العرب ). رجوع به مخالقة در این لغت نامه شود. ◄ (اِ) نوعی از بوی خوش . (منتهی الارب ) (از تاج العروس ) (از لسان العرب ) (از اقرب الموارد).
خلاق . [ خ َ ] (ع اِ) بهره از خیر. بهره ٔ صالح . (ترجمان علامه ٔ جرجانی ) (منتهی الارب ) (از تاج العروس ) (از لسان العرب ). بهره و نصیب و افراز خیر. (یادداشت مؤلف ) : لاخلاق لهم فی الاخرة. (قرآن ٧٧/٣).
خلاق . [ خ َل ْ لا ] (ع ص ) آفریننده . (منتهی الارب ) (از تاج العروس ) (از لسان العرب ). ◄ آفریدگار. نامی ازنامهای خدای تعالی . (از منتهی الارب ) (از مهذب الاسماء). عظیم آفریننده . (یادداشت بخط مؤلف ) : ظهیر عاشقان بودی بعدل خویش در گیتی چه خسرو حافظ خلقست از نزدیک خلاقش . منوچهری . گمان بری که ز ارواح تیره زیر اثیر خلایقی دگر از نوعیان کند خلاق . خاقانی . دادار غیب دان و خداوند آسمان خلاق بنده پرور و رزاق رهنما. سعدی . ♦ خلاق عالم ؛ آفریدگار عالم .