خلقا
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
خلق ا.[ خ َ قُل ْ لاه ] (ع اِ مرکب ) آفریده ٔ خدا. ◄ در تداوم عامیانه، مردم . (یادداشت بخط مؤلف ). ♦ ای خلق اﷲ ؛ ایهاالناس . ای مردمان .
خلقا. [ خ َ قَن ْ ] (ع ق ) از حیث خلق . از حیث آفرینش . (یادداشت بخط مؤلف ): کان اشبه الناس برسول اﷲ خلقا و خلقا و منطقاً.
خلقا. [ خ ُ قَن ْ] (ع ق ) از حیث خلق . از حیث خو. (یادداشت بخط مؤلف ): کان اشبه الناس برسول اﷲ خلقا و خلقا و منطقاً.